Gün ışığını bir tasarım malzemesi olarak ele almak, mekânın her saatini yeniden düşünmektir.
Aynı oda sabah ve akşam farklı görünür. Işığın yönü, rengi ve yoğunluğu değiştikçe yüzeyler başka bir derinlik kazanır. Mimari tasarımda gün ışığını düşünmek, yalnızca daha çok pencere açmak değil, bu değişimi yaşamın bir parçası hâline getirmektir.
Açıklıkların konumu ve büyüklüğü, mekânın yönü ve kullanım saatleriyle birlikte değerlendirilir. Derin bir pencere eşiği, bir saçak ya da geçirgen bir perde ışığı yumuşatabilir. Amaç her köşeyi aynı ölçüde aydınlatmak değil, kullanım için uygun ve rahat bir denge kurmaktır.
Detaylarda kurulan denge.
Akşam olduğunda yapay aydınlatma bu düşünceyi sürdürür. Genel aydınlatma, çalışma ışığı ve vurgulu ışık ayrı görevler üstlenir. Bir arada ve ihtiyaca göre kullanılabilmeleri, mekânın farklı senaryolara uyum sağlamasına yardımcı olur.
Aydınlatma elemanının kendisi kadar ışığın nerede bittiği de önemlidir. Parlamayı azaltan yerleşimler, malzemeyi doğru okutan ışık açıları ve bilinçli bırakılmış gölgeler, sakin bir atmosfer yaratır. İyi ışık çoğu zaman kendini göstermeden mekânı hissettirir.
Günceye dön